W Kościele nie ma rozwodów, czyli o przeszkodach w przyjęciu sakramentu małżeństwa
- Szczegóły
- Kategoria: Katechezy
1.Z woli Boga monogamiczne małżeństwo, jest wspólnotą naturalną, wynikająca z faktu stworzenia (Rdz 1,26-28; 2,18-24).
Małżeńskie przymierze przez które mężczyzna i kobieta tworzą wspólnotę całego życia skierowaną na dobro małżonków oraz zrodzenie i wychowanie potomstwa zostało między ochrzczonymi podniesione przez Jezusa Chrystusa do godności sakramentu (Mk 10,1-12, KPK 1055). Sakramentalne małżeństwo, zawarte ważnie, jest z natury nierozerwalne. W Kościele nie ma rozwodów, natomiast, bywają przypadki orzeczeń, wydawanych przez sądy biskupie o tym, że dany sakrament został zawarty w sposób nieważny.
2. Przyczyny nieważności sakramentu małżeństwa można podzielić na: a) przeszkody zrywającę, b) wady zgody małżeńskiej, c) wady co do formy.
Ad a. Wg Kodeksu Prawa Kanonicznego (KPK 1083–1094).[1] występują następujące przeszkody zrywające: 1. Wiek – kandydaci muszą mieć min. 16 lat mężczyzna i 14 lat kobieta (konferencja episkopatu danego kraju ma prawo ustalić wyższy wiek, np. w Polsce jest to 18 lat); 2. Impotencja (uprzednia i trwała niezdolność do odbycia stosunku), niepłodność nie czyni małżeństwa nieważnym; 3. Węzeł małżeński. Jeśli ktoś wcześniej zawarł ważny sakrament małżeństwa, to przed śmiercią małżonka nie może go zawrzeć ponownie, 4. Różna wiara. Sakrament małżeństwa dotyczy zasadniczo katolików, którzy w niego wierzą. Katolik może jednak zawrzeć sakrament małżeństwa z chrześcijaninem innego wyznania, członkiem innej religii lub ateistą, tylko za zgodą ordynariusza miejsca i po spełnieniu określonych warunków: strona katolicka zobowiązuje się odsunąć od siebie niebezpieczeństwo utraty wiary i dołożyć wszelkich starań, aby wychować dzieci w wierze katolickiej, a druga strona obiecuje uszanować cechy sakramentu małżeństwa (jedność i nierozerwalność), uszanować zobowiązania katolika i nie stawiać przeszkód wychowaniu katolickiemu. 5. Święcenia. Kapłan katolicki nie może zawrzeć małżeństwa, chyba, że zostanie przeniesiony do stanu świeckiego i zwolniony z przyrzeczeń celibatu przez stolice apostolską, 6. Wieczysty publiczny ślub czystości. Podobnie osoba zakonna nie może zawrzeć małżeństwa, chyba, że zostanie zwolniona ze ślubów i wydalona z zakonu przez swoich przełożonych, którym te śluby składała,7. Pokrewieństwo w linii prostej np. ojciec z córką, i bocznej do 4 stopnia (np. rodzeństwo, kuzynostwo), 8. Powinowactwo, stosunek rodzinny łączący jednego małżonka z krewnymi drugiego (np. teść i synowa) 9. Pokrewieństwo prawne, np. nie można zawrzeć małżeństwa z adoptowanym dzieckiem lub miedzy adoptowanym rodzeństwem. 10. Małżonkobójstwo (zabicie małżonka, aby się ożenić z kimś innym); 11. Uprowadzenie i przymus w celu zawarcia małżeństwa; 12. Przyzwoitość publiczna (np. małżeństwo z córką konkubiny) stanowią przeszkody do zawarcia małżeństwa.
Ad b. wady zgody (KPK 1095-1107): czyli np. osoby są pozbawione wystarczającego używania rozumu, mają poważny brak rozeznania co do istotnych obowiązków małżeńskich i rodzicielskich, z przyczyn natury psychicznej są niezdolni do małżeństwa, np. upośledzenie umysłowe. Występuje tu też tzw. błąd co do osoby (np. ktoś podawał się za kogoś innego), lub przymiotu osoby (np. ktoś przed ślubem ukrył chorobę psychiczną, poważny nałóg, długi itp.), podstęp. Zawieranie małżeństwa warunkowo, pod wpływem przymusu, szantażu, ciężkiej bojaźni (zastraszenia).
Ad c. Wady co do formy (KPK 1108-1123): małżeństwo błogosławi kapłan lub diakon posiadający tzw. delegację proboszcza parafii na terenie której zawierany jest sakrament małżeństwa, w obecności dwóch świadków, po dopełnieniu stosownych formalności np. zapowiedzi, 3 wizyty w poradni rodzinnej, złożenie odpowiednich dokumentów, np. świadectwo chrztu, bierzmowania, katechizacji w zakresie szkoły ponadgimnazjalnej, świadectwo ukończenia kursu przedmałżeńskiego, itp.
Modlitwa: Panie Jezu bądź uwielbiony w darze sakramentu małżeństwa w którym udzielasz ludziom swego Ducha miłości i pokoju. Chwała tobie Panie. Amen.
[1] Obecnie obowiązujący KPK został ogłoszony 25.01.1983 r. przez Jana Pawła II. Zastąpił on poprzedni kodeks z 1917 r.
