Dowody na istnienie Boga – czyli skąd wiemy, że Bóg istnieje?

  • Drukuj

1. Mówiąc o Bogu, myślimy o Kimś samoistnym, nieskończonym, odwiecznym, dobrym, doskonałym, wszechobecnym, wszechmocnym, wszechwiedzącym, itp.

Filozofowie nazywają Go absolutem, czyli bytem koniecznym, nieskończenie doskonałym. Nauki przyrodnicze (np. fizyka, chemia, astronomia, biologia itp.) nie mogą nam pomóc w odpowiedzi na pytanie, o istnienie Boga, bo zajmują się materią. Odkrywają jednak prawa przyrody, które mogą nas naprowadzić na istnienie inteligentnego Stwórcy. Tematem poznania Boga zajmuje się filozofia (jednym z jej działów jest tzw. filozofia Boga, inaczej teodycea), która powstała w Europie w VI w. p.n.e. Arystoteles w IV w. p.n.e doszedł do wniosku, że istnieje byt absolutny, czyli konieczny, nieskończony, który powołał i podtrzymuje w istnieniu byty niekonieczne (przygodne). Generalnie Kościół na podstawie Biblii, naucza, że ludzie mają możliwość poznania, że istnieje dobry  Bóg stwórca (Mdr 13,5; KKK 36). Niemniej istnienie Boga nie jest faktem oczywistym, ponieważ Bóg jest duchem, a więc Go nie widać. Dlatego niektórzy uważają, że Boga nie ma (ateizm), lub nie wiemy, czy istnieje i jaki jest (agnostycyzm). Jeszcze inni uważają, że Bóg jest bezoosobową energią (panteizm), lub stworzył świat i się nim nie interesuje (deizm).

2.Argumenty za istnieniem Boga:

a) cuda, uzdrowienia, uwolnienia – argument „terapeutyczny” („medyczny”). ludzie chorzy, cierpiący, uzależnieni, itp. gdy z głęboką pokorą i ufnością proszą Boga o pomoc, otrzymują ją. Istnieje wiele udokumentowanych medycznie i nie tylko przypadków uzdrowienia z chorób nieuleczalnych, (np. w Lourdes, Fatimie) uwolnienia z czynnej fazy nałogów itp. Potwierdzają one, że Jezus żyje i działa również dziś (J 2,1-12; 4,46-54; Mk 9,14-29).

b) kosmologiczny (gr. kosmos - świat). Gdy obserwujemy wielkość, piękno, harmonię i porządek, które występują w przyrodzie, prawa natury, wnioskujemy, że jest Ktoś (Bóg), kto to wszystko wymyślił, zaprojektował, urządził (Mdr 13,5). Świat ma swój początek w czasie i nie stworzył się sam. Kościół katolicki na podstawie Biblii naucza, że każdy człowiek w sumieniu, dzięki swojemu rozumowi może rozpoznać, że dobry Bóg – Stwórca istnieje (Rz 1,19-20). Chodzi o poznanie Boga, jako pierwszej przyczyny sprawczej oraz celu istnienia świata i ludzi. Generalnie istnienie osobowego Boga jest faktem obiektywnym. Jest też dostępny poznawczo rozumowi ludzkiemu (można go uzasadnić). Istnienie Boga jest niezależne od tego, czy i ilu ludzi w to wierzy.

c). antropologiczny (gr. antropos – człowiek). Chodzi o to, że ludzie  mają pragnienie miłości, akceptacji, szczęścia i zrozumienia w sposób doskonały, idealny. Tęsknią za osobą,  która te potrzeby spełni. Pragnienie to byłoby bez sensu, gdyby nie mogło być zaspokojone. Stąd można wyciągnąć wniosek, że istnieje dobry Bóg, który kocha ludzi i daje szczęście wieczne (1 J 3,1. 4,7-11). Ludzie też posiadają zmysł moralny, sumienie w którym rozpoznają uniwersalne normy etyczne. Może to wskazywać na istnienie Boga, źródła dobra, prawdy i prawa moralnego, przed którym odpowiemy za swoje życie. Rozumność i wolność człowieka jako osoby, może też wskazywać na istnienie wyższego bytu osobowego, który przekracza materię i powołał świat i ludzi do istnienia (KKK 31-35).[1]

d) Historyczny  Historycy rzymscy (Tacyt, Swetoniusz, Pliniusz Młodszy) i żydowscy (Józef Flawiusz, Talmud), potwierdzają istnienie Jezusa z Nazaretu, Jego życie i działalność. Chrześcijańskie dokumenty (Nowy Testament) wskazują, że Jezus uważał siebie za Boga i zapowiedział swoją śmierć i zmartwychwstanie (np. Mt 16,13-23). Jezus zmartwychwstał, co potwierdza pusty grób i relacje świadków, którzy Go widzieli, tj. kobiety, uczniowie i apostołowie (ok. 500 osób, por. 1Kor 15,1-8). Zmartwychwstanie Chrystusa potwierdza Jego naukę i to, że jest Bogiem równym w godności Bogu Ojcu i Duchowi Świętemu. Bóg zaprasza każdego człowieka do relacji przyjaźni z Nim przez Jezusa. Czy odpowiesz na zaproszenie?

Modlitwa: Boże, dziękuję Ci za to, że istniejesz, że zawsze jesteś ze mną. Wierzysz we mnie, nawet wtedy, gdy ja wątpię w Ciebie.Ty ofiarowujesz mi swoją bliskość i przyjaźń przez Jezusa. Chwała Tobie Panie!



[1] Por. Być chrześcijaninem. Teologia dla szkół średnich, red. M. Rusecki, Lublin 2006, s.118-124.