Co się dzieje po śmierci?

Szczegóły: Kategoria: Katechezy

1.1.11 obchodzimy uroczystość Wszystkich Świętych, w której wspominamy wszystkie dusze zbawione w niebie.

Święty, to ktoś, kto żyje w relacji przyjaźni z Bogiem przez Jezusa w stanie łaski uświęcającej (ma w sobie życie Boże, jest bez grzechu ciężkiego). Święty żyje słowem Bożym i sakramentami, kocha Boga i ludzi (Mk 12,28-34). Każdy człowiek jest powołany aby być świętym. W uroczystość wszystkich świętych mamy obowiązek uczestniczyć we Mszy św. podobnie jak w każdą niedzielę. Byłoby dobrze, gdybyśmy mogli też w tym dniu przyjąć Komunię św.

2.Niebo to „dom” Boga, aniołów i świętych, stan wiecznej radości, pokoju, szczęścia, który wynika z przebywania z Miłującym Bogiem, który może zaspokoić wszelkie pragnienia serc. Dusze przebywają też z Maryją, aniołami i świętymi oraz innymi zbawionymi (Ap 7,9-17).

3.2.11 obchodzimy wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych, tzw. dzień zaduszny i modlimy się za dusze cierpiące w czyśćcu. Czyściec – „duchowy szpital” dla duszy, stan w którym dusza przygotowuje się na spotkanie z Trójcą Św. i oczyszcza się, leczy ze skutków swoich grzechów, które osłabiają, ranią miłość do Boga i ludzi. Grzechy te zostały już przebaczone w spowiedzi. Cierpienie dusz polega na tym, że tęsknią za Bogiem, ale nie mogą Go oglądać, dopóki ich miłość do Niego nie będzie całkowicie czysta. Dusze w czyśćcu nie mogą sobie same pomóc. Modlą się za nas i liczą na naszą modlitwę (np. różańcową, ofiarowanie udziału we Mszy św., Komunii św. za nich).

4. Sąd szczegółowy. Śmierć jest rozdzieleniem duszy i ciała. Po śmierci dusza (niematerialna część człowieka przejawiająca się przez rozum, wolę, pamięć i sumienie) staje przed Jezusem, aby odpowiedzieć przed Nim za swoje życie. Dusze ludzi, którzy odeszli z tego świata w przyjaźni z Bogiem (stan łaski uświęcającej, czyli bez grzechu ciężkiego) trafiają do nieba lub do czyśćca (Łk 12,35-48). Dusze ludzi, którzy wzgardzili Bogiem i nawet przed śmiercią nie chcieli się z Nim pojednać, same wykluczają się ze społeczności zbawionych, oddzielają się od Jezusa trafiając do piekła (Łk 16,19-31).

5. Piekło – „dom - więzienie” szatana i demonów, stan wiecznego oddzielenia od Boga, a zatem też nieustającego cierpienia i rozpaczy, gdzie dusze przebywają z szatanem, demonami i innymi duszami potępionymi. Dobry Bóg nikogo nie skazuje na piekło. To ludzie, którzy odwracają się od Jezusa i nawet przed śmiercią nie chcą się z Nim pojednać, same skazują się na wieczną rozpacz.

6. Sąd ostateczny nastąpi przy tzw. końcu świata, gdy Jezus ostatecznie pokona demony i położy kres wszelkiemu złu. Wtedy żywi pójdą do nieba lub do piekła (Mt 25,31-46). Według ewangelii św. Mateusza, będziemy sądzeni z czynów miłości i miłosierdzia. Dusze, które jeszcze pozostały w czyśćcu zostaną stamtąd uwolnione do nieba

Modlitwa: Panie Jezu, dziękuję, że umarłeś za mnie na krzyżu, aby mnie ocalić od piekła i zmartwychwstałeś, aby mi otworzyć niebo. Dziękuje za dar nowego życia w przyjaźni z Tobą, który otrzymałem na chrzcie. Proszę abym nie zapomniał o niebie i za nim tęsknił, czyli tęsknił za oglądaniem Ciebie twarzą w twarz…