Jezus błogosławi – jak być szczęśliwym?

Szczegóły: Kategoria: Katechezy

Tekst ośmiu błogosławieństw i tzw. kazanie na górze ma wyjątkowe znaczenie dla chrześcijan i nie tylko. Nazywane są konstytucją, czy statutami królestwa Bożego. Dla mnie treść błogosławieństw ma znaczenie osobiste. Ich tekst wybraliśmy z Ewą jako czytanie na nasz ślub. Przedstawione poniżej teksty to skondensowane treści notatek wykorzystywanych do katechezy o błogosławieństwach w klasach gimnazjalnych i technikum.

1.Ewangelia to dobra nowina o zwycięstwie Jezusa nad szatanem, grzechem, śmiercią i wszelką słabością. Mateusz napisał swoją ewangelię (75-85 r. n.e), jako drugi po Marku, głównie do chrześcijan nawróconych z judaizmu. Przedstawił w niej Jezusa jako nowego Mojżesza, który na górze błogosławieństw wskazuje ludziom drogę do szczęśliwego życia (Mt 5-7). Jan Paweł II podczas spotkania z młodzieżą w Toronto w 2002 r. powiedział, że błogosławieństwa są opisem twarzy Jezusa, ponieważ On nimi żył.

2.Błogosławić (łac. bene dicere) to dobrze mówić, życzyć komuś dobra, szczęścia, błogosławiony – znaczy szczęśliwy. Warto przyjmować błogosławieństwo np. od rodziców, kapłanów i samemu błogosławić innych w myślach, lub też czyniąc komuś znak krzyża np. na czole.

3. Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie (Mt 5,1). Chodzi o tych, którzy umieją cieszyć się i być wdzięczni Bogu za to, co mają, ufają Mu w sprawach materialnych i nie tylko, uczciwie pracują, nie są nadmiernie przywiązani do rzeczy, dzielą się, oszczędzają, naśladują Jezusa ubogiego.

Lekarstwo na smutek

Człowiek szczęśliwy to ktoś, kto jest zadowolony z życia, umie się nim cieszyć, traktuje je jako niezasłużony dar od Boga najlepszego Ojca. Szczęśliwy żyje w bliskości z Bogiem, zgodzie ze samym sobą i pokoju z bliźnimi. Jest wolny wobec rzeczy, potrafi być wdzięczny i cieszyć się z tego kim jest oraz co posiada.

1.Błogosławieństwa są portretem Jezusa. Syn Boży dla nas stał się człowiekiem i nie miał gdzie się narodzić, był bezdomny, musiał uciekać przed Herodem, stając się emigrantem. Podczas 30 lat życia w Nazarecie, pracował swoimi rękami, a później jako wędrowny nauczyciel, uzdrowiciel i egzorcysta utrzymywał się z datków ludzi. Na krzyżu został pozbawiony dobrego imienia, ubrania i oddał nam swoją Matkę, a Bogu Ojcu swego ducha. Mimo to był szczęśliwy będąc wolny od zła i pełniąc we wszystkim wolę Ojca.

2.Szczęśliwi, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni (Mt 5,4). Pan Jezus, bywał smutny z powodu zatwardziałości serc faryzeuszy (Mk 3,1-6), niewiary ludzi w Niego, odrzucenia Jego misji (Mk 6,1-6), był smutny po śmierci Łazarza, w ogrójcu przed swoją męką. Jednak radował się wiarą ludzi prostych, apostołów, wskrzesił Łazarza, a szatana, śmierć i grzech pokonał przez przebaczanie, swoje posłuszeństwo Ojcu, mękę i zmartwychwstanie. Dobrze jest umieć dostrzegać swoje błędy, grzechy, przyznawać się do nich, wyznawać na spowiedzi, żałować, pokutować, np. jak Piotr po zaparciu się Jezusa. Wtedy doświadczymy pociechy i pokoju Ducha Św.

Szczęśliwi łagodni, ponieważ, oni posiądą ziemię

Ewangelia jest pełna paradoksów, czyli pozornych sprzeczności. Wydaje się, że szczęśliwi są ludzie pewni siebie, butni, przebojowi, bez skrupułów, rozpychający się w życiu łokciami.

W kazaniu na górze błogosławieństw Pan Jezus naucza: szczęśliwi łagodni (Mt 5,5) oraz uczcie się ode mnie, ponieważ jestem łagodny i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla waszych dusz (Mt 11,29). Chodzi o pokorę, skromność w podejściu do siebie, właściwe mniemanie o sobie, oraz postawę życzliwości, łagodności i delikatności w podejściu do innych, służbę. Syn Boży dla nas stał się człowiekiem i zrezygnował z przejawów swojej boskiej chwały. Dlatego był traktowany jako zwykły człowiek, niekiedy lekceważony z powodu pochodzenia z prowincji, bycia uznawanym za syna zwykłego robotnika, cieśli, braku formalnego wykształcenia, czy ubóstwa. Jego najbliżsi uważali nawet, że zwariował podejmując publiczną działalność jako wędrowny nauczyciel, egzorcysta i uzdrowiciel. Jezus pokornie służył innym, nawet umył apostołom nogi. Szczytem uniżenia była sromotna śmierć na krzyżu przeznaczona dla buntowników, zwyrodnialców i zbrodniarzy. Bóg Go jednak wywyższył, przez zmartwychwstanie, wniebowstąpienie, posadzenie po swojej prawicy (Flp 2,5-11). Wywyższy także i nas ziemią pokoju i życia wiecznego.

Obietnica nasycenia pragnienia sprawiedliwości

1.Pan Jezus uczy: „Szczęśliwi, którzy są głodni i spragnieni sprawiedliwości, ponieważ oni będą nasyceni” (Mt 5,6). Sprawiedliwy według Biblii to człowiek uczciwy, prawy, pobożny, ten, który rozważa Boże słowo, prawo i postępuje według niego, „po Bożemu”.

2.W najwyższym stopniu Bóg jest sprawiedliwy, czyli dobry, kochający, miłosierny… Ludzie o tyle są sprawiedliwi, o ile starają się w swoim życiu otworzyć na Bożą miłość i pełnić w wolę Boga każdego dnia (bądź wola Twoja, nie moja Panie). Przeszkadza w tym grzech, którego korzeń jest w naszym sercu z powodu grzechu pierworodnego… Dlatego sprawiedliwa była niepokalana Maryja, która pragnęła w swoim życiu we wszystkim być posłuszną Duchowi Św. (Oto ja służebnica Pańska). Również dla Jezusa codziennym pokarmem było pełnienie woli Ojca. Przez swoje posłuszeństwo aż do śmierci, pokonał nasze nieposłuszeństwo. Zmartwychwstając i posyłając nam Ducha Św. uzdalnia nas do życia według zamysłu Ojca.

3. Szczęśliwi, którzy z całego serca są głodni poznania woli Boga i ze wszystkich sił pragną zrealizować Jego plan wobec siebie, bo będą nasyceni.

Szczęśliwi miłosierni, ponieważ oni dostąpią miłosierdzia

1.Błogosławieństwo miłosiernych łączy się z wieloma innymi tekstami Pisma św., np. z modlitwą „Ojcze nasz”: „Odpuść nasze winy jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”. Potrzebujemy Bożego miłosierdzia, czyli łaski, litości, przebaczenia, pomocy, wsparcia itd. Potrzebujemy, aby Jezus opatrzył i uleczył rany naszych dusz, serc, zadane przez nasz grzech i winy innych ludzi, podobnie jak miłosierny samarytanin zaopiekował się pobitym na drodze. Z drugiej strony dobry Bóg, który chce nas obdarzać swoim miłosierdziem (np. przypowieść o synu marnotrawnym), oczekuje, że sami będziemy miłosierni. Chodzi o przebaczanie (por. przypowieść o nielitościwym dłużniku), współczucie, pomoc, wsparcie dla potrzebujących (przypowieści o miłosiernym samarytaninie, o bogaczu i Łazarzu, opis sądu ostatecznego, uczynki miłosierne wobec ciała i wobec duszy itp.).

2. P. Jezus jest królem miłosierdzia. Wszystko, co czynił było podyktowane Jego serdecznym współczuciem wobec ludzi (nauczanie, uzdrawianie, egzorcyzmy, odpuszczanie grzechów, wskrzeszanie umarłych, rozmnożenie chleba, itp.). Szczytem miłosierdzia była Jego dobrowolna męka, śmierć i zmartwychwstanie. Dzięki temu mamy możliwość otrzymania odpuszczenia grzechów i daru nowego życia w bliskości z Bogiem na ziemi oraz po śmierci w niebie.

Szczęśliwi, którzy mają czyste serce, ponieważ oni będą oglądać Boga

1.W Biblii serce oznacza najczęściej centrum myśli, uczuć, nastrojów, namiętności ale też postaw i decyzji człowieka. Dlatego bywa łączone z sumieniem. W sercu ludzie spotykają się z Bogiem i w sercu niekiedy Go odrzucają. Z serca ludzkiego wypływa to, co mądre, dobre, szlachetne i piękne, ale też niekiedy wypływa zło (Mt 7,20-23). Ludzkie serca zostały stworzone jako dobre, ale zostały zranione grzechem pierworodnym. Dlatego wymagają uleczenia przez Jezusa, który posyła nam swojego Ducha Św., abyśmy mogli uzyskać przebaczenie grzechów, osiągnąć wewnętrzny pokój, harmonię, porządek.

2. Szczęśliwi, którzy potrafią widzieć w sobie dobro, życzliwość, miłość dziękować za nie Bogu, oraz dostrzegać i uznawać swoją słabość, wyznawać Jezusowi swoje grzechy, żałować, pokutować za nie Szczęśliwi, którzy mają czyste sumienie (bez grzechu) intencje (są bezinteresowni), czyste myśli, są wolni od pożądań, zachowują czystość seksualną według stanu. Służy temu codzienny rachunek sumienia, medytacja biblijna (oczyszcza myśli), modlitwa skruchy (np. Ps 130; 51), częsta adoracja, Eucharystia, comiesięczna spowiedź, służba, czyny miłości. Doskonale czyste, wolne od grzechu serce miał Jezus, jako Syn Boży oraz Niepokalana Maryja wolna od grzechu pierworodnego i grzechów osobistych. O Jezu łagodny i pokorny, uczyń serca nasze według serca Twego. O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy.

Szczęśliwi, którzy zabiegają o pokój

1.Na górze błogosławieństw P. Jezus uczy: szczęśliwi, którzy zabiegają o pokój, ponieważ oni będą nazwani Synami Bożymi (Mt 5,9). W Biblii słowo pokój (hbr. szalom, gr. eirene) występuje 250 razy. Oznacza pełnię, jedność, zgodę, szczęście, pomyślność, zdrowie oraz spokój, wyciszenie, porządek. Do dziś słowo szalom w kulturze żydowskiej używane jest jako pozdrowienie przy powitaniu i pożegnaniu.

2. W Biblii to Bóg jest twórcą i źródłem prawdziwego pokoju. Pokój dotyczy więc relacji z Nim, kiedy człowiek jest otwarty na Bożą wolę, posłuszny jej, daje się prowadzić Duchowi Św., uznaje swoje winy, przyjmuje Boże przebaczenie. Potrafi też pokornie dziękować i uwielbiać Pana jak Maryja, Zachariasz, Anna, Judyta, itp. Pokój dotyczy też stosunku do samego siebie i oznacza spokój wewnętrzny, czyste sumienie, zgodę ze samym sobą, przeciwieństwo niepokoju, wewnętrznych napięć i konfliktów. Pokój obejmuje także relacje między ludźmi oparte na wzajemnym szacunku, zrozumieniu, zgodzie, życzliwości, przebaczeniu, pomocy itp. Dotyczy także stosunków między grupami społecznymi i narodami. Nie jest tylko brakiem wojny, ale harmonijnym współistnieniem.

3. W NT to Jezus jest nazywany księciem pokoju (Iz 9,1-6; J 12,12-19). On jest wewnętrznie zintegrowany, nie stosuje przemocy (J 18,1-14). Przyszedł na świat po to, aby wprowadzić pokój między ludźmi a Bogiem, pojednać ich przez swoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie. W dzień zmartwychwstania przynosi uczniom pokój, ustanawiając sakrament pokuty i pojednania (J 20,19-23). Pokój jest też owocem Ducha Św. (Ga 5,22-23).

Szczęśliwi prześladowani dla sprawiedliwości

1.W Biblii sprawiedliwy, to ten, słucha Bożego słowa, prawa, rozważa je, medytuje nad nim i nim żyje, jest posłuszny Duchowi Św., pełni na co dzień wolę Bożą. Może się zdarzyć, że człowiek naśladując Chrystusa, natrafia na trudności, przeciwności, jest wyśmiewany, wyszydzany, dyskryminowany, czy prześladowany.

2.W ST często nie słuchano i prześladowano proroków, a nawet ich zabijano, np. Izraelici wiele razy buntowali się na pustyni przeciwko Mojżeszowi, narzekali, mimo, że wielokrotnie doświadczali Bożej pomocy i opieki. Prześladowany był Eliasz przez królową Izabel, Jeremiasz był bity i więziony za głoszenie Bożego orędzia. Jan chrzciciel został ścięty mieczem (Mt 14,1-12).

3. Jezusa chciał zamordować Herod, w Nazarecie rodacy usiłowali Go zepchnąć z urwiska, w Jerozolimie kilkakrotnie próbowano Jezusa ukamienować (J 7,40-45; 8,48-59). W końcu Chrystus został podstępnie aresztowany, osądzony, skazany i wydany Piłatowi i zabity.

4. Syn Boży zapowiedział swoim uczniom prześladowania (Mt 10,16-33). Doświadczyli ich apostołowie biczowani za wiarę, którzy cieszyli się, że stali się godni cierpieć dla Chrystusa (Dz 5,17-41).

5.Obecnie w wielu krajach, głównie islamskich, chrześcijanie są dyskryminowani, prześladowani, a nawet zabijani za wiarę. Dlatego trzeba ich wspierać modlitwą, ofiarami i odważnie wyznawać swoją wiarę, modląc się do Ducha Św. o dar męstwa.