O istocie chrześcijaństwa - zakończenie
- Szczegóły
- Kategoria: O duchowości
Zakończenie
W niniejszej pracy, starałem się ukazać, to co najważniejsze, specyfikę religii chrześcijańskiej w odniesieniu do innych wielkich religii świata, a także w aspekcie ekumenicznym. Usiłowałem, też wykazać, że istnieje pewnego rodzaju różnica miedzy esencją chrystianizmu, a istotą katolicyzmu. Szukając tego co, najważniejsze dla chrześcijaństwa, starałem się znaleźć to, co wspólne dla wszystkich wyznań chrześcijańskich. W wielkim skróceniu i w sposób w dużej mierze uproszczony ukazałem również pewne różnice między trzema wielkimi "gałęziami" chrześcijaństwa: Kościołem Katolickim, a Kościołami Prawosławnymi i Protestanckimi oraz Kościołem Anglikańskim. W Kościele Katolickim istota chrześcijaństwa zawiera się w tzw. czterech filarach katechezy: wyznaniu wiary, liturgii i sakramentach, dekalogu i modlitwie. Na tych filarach opiera się także struktura Katechizmu Kościoła Katolickiego. Dla wszystkich chrześcijan, wspólne jest wyznanie wiary, zawarte w symbolu Nicejsko-Konstantynopolitańskim. Duże znaczenie ma z pewnością rok liturgiczny i siedem sakramentów Kościoła. Jako uobecnienie zbawczych misteriów z życia Mistrza z Nazaretu należą do istoty chrześcijaństwa w Kościele Katolickim, a także Prawosławnym oraz Anglikańskim. To, że w kościołach protestanckich sprawa wygląda inaczej, jest jakimś dramatem, choć i tam mówi się o sakramentach.
Rok duszpasterski 2004-2005 był rokiem Eucharystii. Dla mnie jako katolika trudno wyobrazić sobie przeżywanie swojej wiary, bez coniedzielnego, a nawet częstszego uczestnictwa we Mszy i Komunii Świętej. Z tym wiąże się potrzeba pokuty i nawrócenia wyrażona w przyjmowaniu sakramentu spowiedzi, przynajmniej raz w miesiącu, u stałego spowiednika. Obok codziennej modlitwy i kontaktu ze Słowem Bożym, właśnie w ten sposób przeżywam swoje chrześcijaństwo. Tymczasem obowiązki katolika regulują w dużej mierze przykazania kościelne. Należy zauważyć, iż obowiązek przystępowania przynajmniej raz w roku do spowiedzi i Komunii św. w okresie wielkanocnym zawarte w drugim i trzecim przykazaniu kościelnym, stanowią absolutne minimum, a według mnie jest to zdecydowanie za mało. Osobiście zachęcam uczniów do comiesięcznej spowiedzi oraz dbania o trwanie w stanie łaski, a także do częstego przyjmowania Komunii św. i adorowania Najświętszego Sakramentu. Sam bardzo sobie cenię chwile, czas spędzony na modlitwie przed Eucharystycznym Chrystusem.
W mojej krótkiej praktyce katechetycznej spotkałem ucznia, który w drugiej klasie gimnazjum przystąpił do sakramentu pokuty po dwóch latach przerwy w jego przyjmowaniu. Widzę, że istnieje pewien problem z korzystaniem z tego sakramentu miłosierdzia, a co za tym idzie, w przystępowaniu do Stołu Pańskiego, a także w systematycznym uczestniczeniu w niedzielnej Mszy św. Uczniowie mają trudności z regularnym przyjmowaniem sakramentu pokuty w pierwsze piątki miesiąca, lub w ogóle co miesiąc. Sadzę, i nie będzie to twierdzenie zbyt oryginalne, że dużą rolę odgrywają tutaj rodziny i przykład oraz zachęta ze strony rodziców. Jednak na to mam już nie wielki, albo nie mam prawie żadnego wpływu. Pozostaje modlitwa i zachęta do regularnego uczestniczenia w tego typu praktykach, w których konkretnie wyraża się przeżywanie chrześcijaństwa.
[1] Por. Z. Marek (red.), W drodze do Emaus. Jezus uczy i zbawia. Podręcznik do religii dla I klasy gimnazjum, Wydawnictwo WAM, Kraków 1999, s. 38-41. Podręcznik ten występuje również w nowej wersji wydanej w 2004 r. Wspomniana katecheza znajduje się tam pod tematem: Ludzie szukają Boga, s. 36-39.
[2] Zob. Z. Marek (red.), Drogi świadków Chrystusa. Jestem świadkiem Chrystusa w świecie, Wydawnictwo WAM, Kraków 2003, s. 73-78.
[3] Oczywiście jest to pewne uproszczenie. Por szerzej D. Olszewski, Dzieje chrześcijaństwa w zarysie, Katowice 1983, s. 148-155.
[4] Więcej na jego temat zob. A. Anderwald, Guardini Romano, w: M. Rusecki (red.), Leksykon teologii fundamentalnej, Lublin-Kraków 2002, s. 444-445, H. Witczyk (red.), Encyklopedia chrześcijaństwa. Historia i współczesność 2000 lat nadziei, Kielce 2000, s. 231.
[5] Por. K. Bukowski, Religie świata wobec chrześcijaństwa, Kraków 1999, s. 262-265.273-275.
[6] Por. tamże, s. 266-268.
[7] Istnieje jeszcze bóg Sziwa, Brahma – bedąca bardziej zasadą, jednią niż bogiem, a także np.: bogini Kali Wprawdzie Wisznu i Sziwa nalezą do naczelnych, głównych bóstw indyjskich, ale tych bóstw istnieje więcej. Swoista "trójca" w hinduiźmie radykalnie różni się od Trójcy chrześcijańskiej, gdzie mamy do czynienia z jednym jedynym transcendentnym Bogiem, a nie bogami związanymi z konieczności ze światem, ponad którymi albo jest prajednia, albo jeszcze inny, "wyższy" bóg.
[8] Por szerzej na ten temat, A. T. Khoury, (red.), Leksykon podstawowych pojęć religijnych Judaizm, Chrześcijaństwo, Islam, Warszawa; Pax 1998, s. 556-565.
[9] Szerzej na temat Mahometa zob. np.: M i U. Tworuschka, Islam. Mały słownik, Warszawa 1995, s. 56-59.
[10] Zob. L. Hagemann, Chrześcijaństwo, w: A. T. Khoury, (red.), Leksykon Podstawowych pojęć..., dz. cyt., s. XIX.
[11] Szerzej na ten temat, por. K. Bukowski, Religie świata wobec chrześcijaństwa, dz.cyt., s.139-141, S. Rosa, Teologia Fundamentalna, Cz I. Chrystologia, Tarnów 1998, s. 61-77.
[12] Zob. M. Rusecki, (red.), Leksykon Teologii fundamentalnej, dz. cyt., s. 225.
[13] Na temat osoby Jezusa w New Age, zob., W. Nowak, Sekty w Polsce, Olsztyn 1995, s. 80, Więcej w dokumencie Papieskiej Pady ds. Kultury, Papieskiej Rady ds. Dialogu Międzyreligijnego, Jezus Chrystus dawcą wody żywej. Chrześcijańska refleksja na temat New Age, Kraków 2003, s. 65-67.
[14] Por. W. Kasper, Chrześcijaństwo, w: E. Brunner-Traut, Pięć wielkich religii świata hinduizm, buddyzm, islam, chrześcijaństwo, Warszawa 2002, s. 147-176.
[15]Por. szerzej; A. T. Khoury, Leksykon podstawowych pojęć religijnych Judaizm, Chrześcijaństwo, Islam, dz. cyt., s. 974-979.
[16] Zob. tamże, s. 281-284.
[17] Zob. szerzej, tamże, s.1224-1228.
[18] Na temat prawosławia zob. K. Bukowski, Religie świata wobec chrześcijaństwa, dz.cyt., s. 197-211, M. Rusecki (red.), Leksykon Teologii Fundamentalnej, dz. cyt., s. 965-969.
[19] Na temat protestantyzmu zob.: Encyklopedia chrześcijańska..., dz. cyt., s. 610-612, Leksykon Teologii Fundamentalnej, dz. cyt., s. 972-975
[20] Por. K. Bukowski, Religie świata wobec chrześcijaństwa, dz. cyt., 143.
[21] Por. szerzej, tamże, s. 268-271.
- «« poprz.
- nast.