Krok II Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec żądzy, grzechów i nałogów oraz, że przestaliśmy radzić sobie z naszym życiem. - Grzech
- Szczegóły
- Kategoria: Warsztaty biblijne Jezus uwalnia i uzdrawia
Grzech pierworodny. Chodzi o pierwsze nieposłuszeństwo naszych prarodziców opisane przez autora natchnionego w księdze rodzaju (Rdz 3). Kochający Bóg stworzył ludzi jako dobrych i zaprosił ich do życia w bliskości ze sobą. Ludzie żyli też w wewnętrznej harmonii i we wzajemnej miłości. Stwórca poddał ich jednak próbie dając jeden zakaz, aby sprawdzić, czy uznają swoją kondycję stworzeń i Jego prawo do ustanawiania zasad i stawiania granic. Pierwsi ludzie żyli w przyjaźni z Bogiem, miłości wobec siebie i harmonii ze światem stworzonym. Byli wewnętrznie zintegrowani, wolni od chorób, cierpień i śmierci (KKKK 72). Niestety pozwolili się skusić szatanowi, który pierwszy zbuntował się przeciw Stwórcy (Ap 12,7-12; Rdz 3). Pierwsze nieposłuszeństwo to tzw. grzech pierworodny przekazywany przez zrodzenie. Jego skutki to: utrata życiodajnej więzi z Bogiem (łaski uświęcającej, życia Bożego), zaburzenie w relacji z Nim, nieufność, lęk, obwinianie Boga, zaburzenie relacji między ludźmi (skłonność, do egoizmu, wykorzystywania, wzajemne oskarżenia), utrata wewnętrznej harmonii między rozumem, wolą, uczuciami, skłonność do zła (tzw. pożądliwość oczu-chciwość, ciała - nieczystość i pycha, żądza znaczenia, władzy). Kolejne to: choroby, cierpienie, śmierć duchowa i fizyczna. Każdy rodzi się obciążony grzechem pierworodnym i jego skutkami. Jezus przez swoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie wyjednał nam dar nowego życia w bliskości z Bogiem otrzymywany na chrzcie, który gładzi grzech pierworodny, daje duchowe dary, które pomagają przezwyciężać złe skłonności.
Dobry Bóg nas kocha i zaprasza do przyjaźni ze sobą przez Jezusa. Ludzie grzeszą, gdy nie ufają Bogu, nie słuchają Go, czynią zło: myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem. Ludzi grzeszą, gdy ulegają swoim pożądliwościom. Rozróżniamy grzechy: a) powszednie (lekkie) naruszają i osłabiają więź z Jezusem, ale nie zrywają jej. Popełniamy je gdy nie w pełni świadomie i dobrowolnie odrzucamy przykazania Boże lub kościelne w sprawach ważnych, lub w pełni świadomie i dobrowolnie odrzucamy je w rzeczy mniej ważnej. Grzechy powszednie gładzi szczery żal (Ps 130, 51) Komunia św. i spowiedź. b) ciężkie (śmiertelne) obrażają Jezusa i sprawiają utratę życia Bożego w nas (łaski uświęcającej). Popełniamy je gdy w pełni świadomie i dobrowolnie odrzucamy przykazania Boże lub Kościelne w rzeczy ważnej (np. opuszczenie niedzielnej i świątecznej Mszy św., kradzież, nadużywanie alkoholu, narkotyki, zabójstwo itp.).Skutkiem grzechu ciężkiego, jeśli za niego nie żałujemy, jest piekło. Grzechy ciężkie odpuszcza spowiedź, lub gdy nie ma takiej możliwości żal doskonały, tj. z miłości do Boga. Istnieją jeszcze grzechy c) główne (7), wołające o pomstę do nieba (4), przeciw Duchowi Świętemu (6), grzechy cudze (9). Należy pamiętać, że dobry Bóg wybacza każdy grzech, jeśli człowiek szczerze żałuje (Łk 7,36-50; 23,39-43; Mt 9,1-13).
Grzechy często powtarzane, mogą prowadzić do przyzwyczajenia, nawyku, który może przerodzić się w nałóg. Grzech zniewala. Jezus powiedział, ze każdy, kto popełnia grzech, staje się jego niewolnikiem. Z tej niewoli może wyswobodzić tylko Syn Boży. „Odpowiedział im Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Każdy, kto popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu. A niewolnik nie przebywa w domu na zawsze, lecz Syn przebywa na zawsze. Jeżeli więc Syn was wyzwoli, wówczas będziecie rzeczywiście wolni (J 8,34-36).