W świetle Słowa Bożego - Wiarygodność ewangelii
- Szczegóły
- Kategoria: Rok liturgiczny
4.Wiarygodność ewangelii
Biblia znajduje się w sercu teologii, rozumianej jako racjonalna refleksja nad objawieniem zawartym w Biblii i Tradycji, pod kierunkiem Urzędu Nauczycielskiego Kościoła, czyli papieża i pozostających z nim w jedności biskupów. Z kolei sercem Pisma Świętego są ewangelie. Niemniej jak wiemy oprócz czterech ewangelii zawartych w Biblii powstały jeszcze inne dokumenty tzw. ewangelie, np. ewangelia „Tomasza”, „Piotra”, Marii Magdaleny, „Judasza” itd. Od czasu do czasu w mediach robi się o nich głośno, a niektórzy zadają sobie pytania: dlaczego właściwie tylko cztery ewangelie znalazły się w kanonie Pisma Świętego… Co z pozostałymi?
Można wskazać na trzy kryteria, dzięki którym Kościół wyodrębnił natchnione przez Ducha Świętego Księgi spośród innych dokumentów. Należą do nich:
1. Kryterium czasu powstania. Im wcześniej powstałą dana ewangelia, im w krótszym okresie od opisywanych wydarzeń, tym jest bardziej wiarygodna. Wspomniałem już, że wszystkie kanoniczne ewangelie powstały między 60 a 100 r. n.e. Dla przykładu tzw. „ewangelię Judasza” datuje się na ok. 140 r. n.e, a tzw. ewangelia Marii Magdaleny z III w. ne. Już sam czas ich pochodzenia wskazuje na to, że nie napisały ich osoby, którym je przypisano w nazwie, choćby po to, aby je uwiarygodnić. Niemniej już tzw. „ewangelię Tomasza” datowano na ok. 110 r., a wiec mniej więcej w podobnym czasie do ewangelii wg św. Jana… Tak więc były też jeszcze dwa kryteria:
2. Potwierdzone pochodzenie od apostołów, przez np. któregoś z ich uczniów, oraz,
3. Używanie ksiąg w liturgii przez wszystkie ówczesne gminy chrześcijańskie.
Kanon ksiąg świętych został po raz pierwszy określony na synodzie w Laodycei (ok. 360 r.), następnie w Hipponie (393 r.), Kartaginie (397 r. i 417 r.). Kolejne potwierdzone orzeczenia pochodzą od papieża Gelazego I, a także Soboru Florenckiego (1441 r.). Po wystąpieniu M. Lutra w 1517 r., który pewne księgi odrzucił, kanon ksiąg świętych określił ostatecznie Sobór Trydencki w 1546 r. Pismo Święte stanowi pewną normę życia i punkt odniesienia, dlatego chodziło tu o największą stawkę, jeśli można tak się wyrazić (stawkę większą niż życie).