Dary, owoce i charyzmaty Ducha Świętego

  • Drukuj
Szczegóły
Kategoria: Katechezy

1. Według proroka Izajasza (VI w p.n.e) zapowiadany Mesjasz (pomazaniec wybrany przez Boga, jako kapłan, prorok i król) miał być pełen darów Ducha Św. (Iz 11,1-2). Jezus począł się mocą Ducha św., Duch Boży spoczął też na Nim podczas chrztu w Jordanie (Mk 1,9-11). Mocą Ducha Św. Jezus odpuszczał grzechy, uzdrawiał chorych, wypędzał złe duchy, wskrzeszał umarłych. Prawdopodobnie P. Jezus chrzcił, na Jego polecenie chrzcili również apostołowie, zwłaszcza po zesłaniu Ducha Św. w dniu pięćdziesiątnicy (Dz 2,1-4).

 2. 7 darów Ducha oznacza ich pełnię. Otrzymujemy je podczas chrztu, a pomnażane są przy bierzmowaniu. Są one trwałymi dyspozycjami, które oświecają nasz rozum aby rozpoznawać natchnienia Ducha Św. i umacniają wolę by je realizować. Dary mądrości, rozum, rady,  umiejętności służą rozeznawaniu woli Boga, aby rozróżniać dobro od zła, prawdę od fałszu, rozpoznawać Boży plan zbawienia i być posłusznym Jezusowi. Dary męstwa pobożności i bojaźni Bożej uzdalniają do wytrwałości w wierze, odważnego świadczenia o Jezusie, mimo przeciwności, oraz do czci, szacunku, miłości i ufności wobec Boga, by Go nie obrażać grzechami.

3. Św. Paweł pisze także o owocach Ducha Św., czyli pozytywnych cechach, które sprawia w nas Duch św., jeśli z Nim współpracujemy. Są to miłość, radość, pokój, cierpliwość, dobroć, życzliwość, wierność, łagodność, opanowanie, uprzejmość (Ga 5,22-23). Pisze także o charyzmatach, czyli darach przeznaczonych do posługi innym, np. darze prorokowania, nauczania, uzdrawiania, mówienia językami, tłumaczenia ich (1 Kor 12,27-31). Jednak największym darem jest miłość, jako bezinteresowna służba (1 Kr 13).

4.Potrzeba modlitwy, słuchania Słowa Bożego, życia sakramentalnego i czynienia dobra, by współpracować z Duchem św. ponieważ Jego dary nie działają automatycznie.

 


Charakterystyka darów Ducha Świętego.                        

1.Mądrość – dar Ducha Świętego, uzdalniający człowieka do rozważania i zrozumienia zbawczego planu Boga oraz wskazujący człowiekowi właściwy kierunek życia. Mądrość w odniesieniu do Boga jest ukazywana jako Jego przymiot, przejaw opatrzności Bożej oraz plan stworzenia i zbawienia świata. Człowiek uczestniczy w niej już od stworzenia przez wolne i radosne posłuszeństwo prawu Bożemu oraz zdolność do rozumienia istoty dobra i zła, wspieraną przez Ducha Świętego. Mądrość jawi się również jako cnota moralna, która pozwala człowiekowi odnaleźć harmonię między sprawami doczesnymi a dobrami religijnymi. Przez nią można poznać wolę Bożą w różnych wymiarach ludzkiego życia. Mądrość różni się jednak od wiedzy i pragnienia poznania, choć poznanie intelektualne stanowi jej ważny element. Zazwyczaj łączy się ją z cnotą roztropności i przypisuje jej zdolność rozróżniania prawdziwego dobra oraz przewidywania i kształtowania odpowiednich warunków do osiągnięcia i zachowania tego dobra. Mądrość umożliwia rozpoznanie konkretnych celów życia ludzkiego, a zwłaszcza celu ostatecznego. (Jerzy Gocko, Encyklopedia katolicka, t. XII, Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, Lublin 2008, s. 314)

2.Rozum – dar Ducha Świętego, który skutecznie przyczynia się do obiektywnej oceny konkretnej sytuacji i pomaga w podjęciu trafnych decyzji związanych z przyszłością. Człowiek będący uczestnikiem tego daru może trafnie odczytywać wolę Bożą oraz rozróżniać prawdę od kłamstwa. Dar rozumu pozwala człowiekowi sądzić o wszystkim jakby instynktownie w świetle wiary, tak jak sam Bóg, jak Chrystus, jak Najświętsza Maryja Panna, jak święci. Żeby pielęgnować ten dar w sobie potrzeba oczyszczenia, pokonania grzesznych nawyków, które zaciemniają naszą duszę i uniemożliwiają nam właściwe widzenie Boga. Stąd potrzeba praktykować: regularny rachunek sumienia i częstą sakramentalną spowiedź świętą. (ks. Kazimierz Fąfara, http://www.opoka.org.pl/biblioteka/K/fafara-dar-rozumu.html, z dnia 11.03.2013)

 


3.Rada – to dar ułatwiający właściwe podejmowanie decyzji w konkretnych sytuacjach życiowych. Pomaga rozwiązywać nietypowe problemy, uporządkowuje życie i działa wtedy gdy na drodze życia napotykamy niecodzienne sytuacje. Wspomaga cnotę roztropności, daje wzrost wiary i miłości do Stwórcy. Dar rady wymaga ciszy, skupienia i modlitwy, wskazuje pomoc w Słowie Bożym. Służy także do praktycznego rozeznania, która z dwóch rzeczy dobrych jest lepsza i ważniejsza w planach Bożych. Zachęca nasze serca do rzeczy wyższych i do robienia rzeczy niekoniecznych. Jest podstawą kreatywności i twórczego działania. Człowiek obdarowany tym darem nie ma w sobie nic z człowieka pysznego, twierdzącego że wszystko wie najlepiej. Sam jest otwarty na przyjmowanie rad i chętnie podlega kierownictwu duchowemu. Przy podejmowaniu decyzji szuka rady analizując co na dany temat mówi Słowo Boże i nauczanie Kościoła. (http://miriam.lublin.pl/?file_id=18, z dnia 11.03.2013)

4.Umiejętność – dar Ducha Świętego, który polega na poprawności wydawania sądu odnoszącego się do stworzeń. Kto tego daru nie posiada, myśli, że w stworzeniach znajduje się szczęście wieczne i w ten sposób popada w grzech, tracąc prawdziwe dobro. Dar umiejętności ma w człowieku podwójny cel do osiągnięcia: zatrzymać uwagę serca i rozumu na prawdziwym celu życia, którym jest najwyższe dobro, czyli Bóg; oraz przeprowadzenie jasnego rozeznania co do stworzeń, osób, faktów, wydarzeń, po to, aby te rzeczy nie więziły serca człowieka, czyniąc go swym niewolnikiem. Uporządkować życie, znaczy zreformować je według Bożych planów i oczekiwań. Nieuporządkowanym jest nie tylko to, co jest złe i grzeszne. Nieuporządkowanym może być również przywiązanie do tego, co jest dobre lub moralnie obojętne, wtedy gdy człowiek nie podchodzi do tego z prawdziwą i czystą intencją szukania woli Bożej. Na przykład: przywiązanie do rzeczy materialnych, urzędów, funkcji, beneficjów itd. Siłami, które drzemią w człowieku i przeciwstawiają się jego ukierunkowaniu na Boga są: grzech i nieuporządkowane uczucia. Dar umiejętności pozwala człowiekowi porządkować to wszystko, co go ogranicza i przeszkadza mu w osiągnięciu ostatecznego celu.(o. Leszek Gołębiewski SJ, www.niedziela.diecezja.torun.pl/arch_old/2001/g0118lg.html, z dnia 13.03.2013)


 

5.Pobożność – dar Ducha Świętego kształtujący postawę wyrażającą szacunek, cześć, miłość oraz wdzięczność człowieka wobec Boga i Jego stworzeń. Wyraża się w więzi z Bogiem i całym stworzeniem (z samym sobą, innymi ludźmi oraz światem). W Starym Testamencie prawdziwa pobożność polega nie na zewnętrznych obrzędach, ale na miłości, związanej ze sprawiedliwością i wiernością Prawu, co winno się wyrazić w braterskiej miłości do innych ludzi. W Nowym Testamencie pobożność wpisuje się w zbawczy plan Boga i daje wewnętrzną moc pochodzącą z żywej relacji z Bogiem. Miejscem praktykowania pobożności winien być przede wszystkim własny dom. Ćwiczenie się w pobożności polegać będzie na modlitwie oraz umiejętnym łączeniu życia doczesnego z tym, co przynosi nowe życie w Chrystusie. Cnota pobożności na trwałe wpisuje się w życie chrześcijanina, czyniąc go bliskim Bogu i wrażliwym na drugiego człowieka. (Stanisław Haręzga, Encyklopedia katolicka, t. XV, Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, Lublin 2011, s. 894–895)

6.Bojaźń Boża – dar Ducha Świętego, który budzi w człowieku lęk pod wpływem wielkości, świętości i majestatu Boga oraz obawę przed złem moralnym. W początkowym okresie rozwoju moralnego jest to obawa przed złem ze względu na jego naturalne przykre następstwa: sankcje karne, konieczność naprawienia zła, upokorzenia itp. Obawy te mogą skutecznie powstrzymywać przed popełnieniem zła, ale jednocześnie świadczą o niedojrzałości moralnej i niezrozumieniu istoty zła. Bojaźnią Bożą nazywa się lęk przed złem, jeśli wynika on z motywów religijnych, z poczucia odpowiedzialności za własne czyny przed Bogiem i jeśli powstrzymuje od grzechu oraz pobudza do pokuty. W miarę rozwoju życia wewnętrznego, pod wpływem wzrastającej roli miłości ku Bogu, moralny wysiłek chrześcijanina skupia się na realizacji powołania do zadań społecznych (rodzina, zawód, kapłaństwo) i do świętości. Wówczas wzrasta wnikanie w tajemnicę Boga, wyczucie nieskończonego dystansu, który dzieli człowieka od Niego oraz świadomość zagrożenia grzechem, który nie jest już tylko naruszeniem norm moralnych, ale wykroczeniem przeciw samemu Bogu, nadużyciem wolności dziecka Bożego, obrazą Ojca i niewiernością wobec zaofiarowanej przez Niego miłości. Świadomość ta budzi lęk przed obrazą świętości Boga i przed utratą Jego przyjaźni. (Józef Zbiciak, Encyklopedia katolicka, t. II, Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Lublin 1985, s. 742).